Odstawiłam leki, na razie się nie duszę, mam tylko katar, co jest dość pocieszające. Nadal za to drapię się jak małpa na jarmarku, ale maść steroidowa jest pod ręką. Nic to, przeżyję. Chciałabym też przypomnieć sobie, komu jakie artykuły obiecałam na konferencji. Ach, ów Bauman cytowany był z "Kultury i społeczeństwa", co mi w karygodny sposób umknęło. Co do reszty, jest raczej nerwowo. Z tego emocjonalnego wyczerpania postanowiłam nabyć wodę zapachową i oddać się Czynności Wielce Relaksującej - prasowaniu.

Gdyby moją głupotą wypełnić basen, to stojąc na jego brzegu nie dostrzegłabym dna. Byłoby zbyt głęboko.

Dziesięć powodów, dla których słuchanie Sisters of Mercy to zło:

1. Teraźniejszość istnieje - pławienie się w dawno minionym angście nie prowadzi do żadnych konstruktywnych rozwiązań.

2. Podłoga nie zmyje się sama - a jest na niej mnóstwo plam z farby emulsyjnej. Co ja więc jeszcze robię tu, zamiast zasuwać ze szczotką i szmatką w sąsiednim pokoju?

3. Czas objawień minął - to nie Bóg objawia mi się pod postacią Benedicta, ale własna paranoja wyłazi na widok publiczny.

4. Snerg czeka - "Arka" nie skończy czytać się sama, trzeba jej będzie w tym pomóc, a jutro odpowiednio wcześnie wstać, albowiem bus wyjazdowy nie zamierza na nikogo czekać.

5. Mój komputer to zabytek - dlatego kiedy wreszcie moja odporność na pokusy osłabnie, spróbuję zrobić fanvid, który już widzę w myślach, a wtedy padnie system wraz z przyległościami. Nowego stawiać mi się nie chce.

6. Jest jeszcze długi weekend - on trwa, na wszelkich bogów. Czy rzeczywiście jedyną rozrywką, jaką umiem wymyślić, jest siedzenie przed monitorem i podrygiwanie na krześle w takt "Body Electric"?

7. Moja umiejętność wypierania niewygodnych odczuć również ma granice. Jeśli będę jej nadużywała, w końcu się wyczerpie, a dość, że oczy puchną mi od uczulenia. Od płaczu już nie muszą.

8. Sąsiedzi nie chcą słyszeć mojego śpiewu. Muszę pamiętać, że nie banda masochistów mnie otacza, a całe mnóstwo przemiłych staruszków.

9. Rozsądek wymaga konsekwencji - okresowo popadając w nastrój kontemplacyjny zamieram, a wszystko, co udało mi się w międzyczasie postawić do pionu, zaczyna się malowniczo, acz nieuchronnie sypać.

10. Warto jest udawać normalną - spacer wzbogacony o rytmiczne powtarzanie nieśmiertelnego "repress, repress, repress" nie robi dobrego wrażenia na współprzechodniach.

Nabieram wprawy. Za chwilę będę mogła z czystym sumieniem powiedzieć, że jestem fachowcem z doświadczeniem. Poniżej ściany mojej przyszłej sypialni, zagruntowane podwójną warstwą emulsyjnej Śnieżki. Plan jest taki, że wieczorem wszystkie te ściany jaśnieją błękitem w odcieniu "Francuska Lilia".

Firmy spóźniają się z przelewami. Dzisiejsza wyprawa do Ikei skończy się chyba na oglądaniu, ewentualnie zakupie fioletowych gałek do szafek po 3,99 za sześć sztuk. Tęsknię za samochodem. Długi weekend, jak się okazuje, ma też minusy. Wczoraj natomiast samo w sobie zapisało olbrzymi plus na mapie moich kontaktów społecznych, chociaż ostatniego spaceru (z przystanku na Legionów do domu) stopy nie darują mi przez następne dwie doby.

Czytanie tekstu, w którym John Watson bierze ślub z Mary Morstan, kobietą sympatyczną, a Sherlock cierpi epicki foch to nie jest dobry pomysł na wieczór. Z przyczyn obiektywnych.

PS. Dlaczego wszystkie urocze pierdoły w pasiastych sweterkach zawsze muszą być zajęci? Dlaczego rum zawsze się kończy? - zapytała smętnie Dis, ponuro zerkając w stronę ekranu. Ekran nie znał odpowiedzi.